تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ لَوْ کانَ مَعَهُ آلِهَةٌ کَما يَقُولُونَ إِذاً لابْتَغَوْا إِلى ذِي الْعَرْشِ سَبِيلاً (42)
بعد از آن براى اثبات وحدانيت فرمايد:
قُلْ لَوْ کانَ مَعَهُ آلِهَةٌ: بگو اى پيغمبر به مشرکين اگر بود با ذات الهى خدايان ديگرى به مشابهت و مماثلت. کَما يَقُولُونَ: چنانکه شما مى‌گوئيد و معتقديد، مراد صاحبان علم هستند مانند عيسى و عزير. إِذاً لَابْتَغَوْا إِلى ذِي الْعَرْشِ سَبِيلًا: هر آينه طلب مى‌کردند راهى را به جهت قرب و منزلت به خداوند و مالک عرش به سبب علم آنها به علو شأن و عظمت خالق عرش. يا طلب نمودى راهى را که برسند به خداوند عرش تا غالب و قاهر شوند بر او و دفع کنند عيب و عجز را از خود. و چون اين قوه و قدرت در آنها ظاهر نيست، برهانى باشد قاطع بر عدم قابليت آنها به مقام الوهيت و ناشايستگى آنها به پرستش و ستايش.