اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
سُبحانَه‌ُ وَ تَعالي عَمّا يَقُولُون‌َ عُلُوًّا کَبِيراً (43)
خداوند منزه و مبري و بالاتر از اينست که در معبوديت شريک داشته باشد و بلندي و بزرگي او بلا نهايت است که ذاتا و صفتا و فعلا و الوهيت منحصر باو است شريک عديل نظير مثل و ندّ و ضدي از براي او محال است (سبحانه) تسبيح تنزيه حق است از جميع عيوب و نواقص و احتياج لذا مي‌گوييم.
(نه مرکب بود و جسم نه جوهر نه عرض || بي‌شريک است معاني تو غني دان خالق)
زيرا مرکب احتياج باجزاء و مرکب بالکسر دارد جسم احتياج بمکان و ماده و صورت دارد جوهر مرکب از وجود و ماهيت است عرض محتاج بمعروض است شريک احتياج بساير شرکاء دارد و نقص قدرت است معاني صفات زائده است و عارض موصوف مي‌شود و احتياج لازم ميايد غني جامع جميع کمالات و خالي از جميع نواقص است (و تعالي) علو شامل جميع کمالات از علم قدرت حيات اراده ادراک سميع بصير کبير عظيم مي‌شود چه رسد به (عَمّا يَقُولُون‌َ) که شريک يک جمادي باشد (عُلُوًّا کَبِيراً) غير متناهي ذاتا عدّة و مدة و شدة ليس له اول و لا آخر که معناي واجب الوجود است.