تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ جَعَلْنا بَيْنَکَ وَ بَيْنَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ حِجاباً مَسْتُوراً (45)
بعد از آن حال مشرکين را نسبت به نزول قرآن بيان فرمايد:
وَ إِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ: و چون مى‌خوانى قرآن را اى پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم. جَعَلْنا بَيْنَکَ: قرار دهيم ميان تو. وَ بَيْنَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ: و ميان آنانکه ايمان ندارند به قيامت و بعثت. حِجاباً مَسْتُوراً: پرده‌اى پوشاننده يا حجابى صاحب ستر که تو را نبينند تا آزارى رسانند.
سعيد بن جبير روايت نموده «1» که: چون سوره «تبت يدا ابى لهب» نازل شد، زن أبو لهب بيامد تا پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را اذيت کند، و او زن سليطه‌اى بود. يکى از صحابه عرض کرد: يا رسول اللّه، اين زن بى‌حيا قصد تو دارد، مبادا سخنى گويد رنجشى آيد، خوب است احتراز نمائى. پيغمبر فرمود:
سبحان اللّه بينى و بينها، اين تسبيح حجاب کند ميان من و او. زن بيامد و پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را نديد، صحابى را گفت: اين صاحب تو ما را هجو کرده. صحابى گفت: او شعر نگويد، و شاعر نيست. گفت: راست مى‌گوئى و برگشت. آنگاه صحابه عرض کرد: يا رسول اللّه، شما را نديد.
فرمود: نه، ملکى آمده ميان من و او حجاب نمود تا رفت.
نزد بعضى مراد «2» أبو جهل و أبو سفيان و نصربن حرث و ام جميل بودند که خداى تعالى حجاب فرمود ميان ايشان و پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم وقت قرائت قرآن، که مرور کردند بر آن حضرت و لکن آن سرور را نديدند. اين
«1» مجمع البيان جلد 3، صفحه 418.
«2» همان مدرک.
جلد 7 - صفحه 386
از قدرت الهى و بر وجه اعجاز و خارق عادت بود که با مواجهه و عدم مانع، ديدن حاصل نگردد نسبت به آنها. اما پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم آنها را مشاهده مى‌فرمود.