تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
نَحْنُ أَعْلَمُ بِما يَسْتَمِعُونَ بِهِ إِذْ يَسْتَمِعُونَ إِلَيْکَ وَ إِذْ هُمْ نَجْوى إِذْ يَقُولُ الظَّالِمُونَ إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلاَّ رَجُلاً مَسْحُوراً (47)
نَحْنُ أَعْلَمُ بِما يَسْتَمِعُونَ بِهِ: ما داناتر هستيم به آنچه را که به سبب آن گوش مى‌کنند قرائت تو را از لغو و استهزاء به قرآن، يعنى ما مى‌دانيم که آنها استماع قرآن کنند به عنوان لغو و استهزاء. إِذْ يَسْتَمِعُونَ إِلَيْکَ: وقتى که گوش مى‌دارند به قرائت تو. وَ إِذْ هُمْ نَجْوى: و زمانى را که با يکديگر سرّى گويند در حق تو: بعضى گويند ساحر است، بعضى گويند شاعر، بعضى گويند کاهن، بعضى گويند ديوانه؛ تمام احوال و اقوال آشکارا و پنهان آنها را دانيم. إِذْ يَقُولُ الظَّالِمُونَ: وقتى که گويند کافران به همديگر. إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلَّا رَجُلًا مَسْحُوراً: پيروى نمى‌کنيد شما مگر مردى را سحر کرده شده که عقلش مختل گرديده، يا پيروى نمى‌کنيد مگر صاحب سحرى را.
حاصل آنکه: اين کفار و معاندين حق و يقين، در حالت اعراض و فرار از معالم دين، امثالى را زنند به مرتبه‌اى که صاحب برهان و حجت را نسبت به سحر دهند از جهت عجز خودشان از معارضه و مقاومت و نهايت سفاهت و جهالت. و جاى تعجب است که شخص در مقام مخاصمه و مجادله، چون تاب مقاومت برهان و دليل ندارد، طرف را به آيات بينه و معجزات باهره، به سحر منسوب سازد!