تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ قالُوا أَ إِذا کُنَّا عِظاماً وَ رُفاتاً أَ إِنَّا لَمَبْعُوثُونَ خَلْقاً جَدِيداً (49) وَ قالُوا أَ إِذا کُنَّا عِظاماً وَ رُفاتاً: و گفتند کفار در مقام انکار و استبعاد حشر و قيامت، آيا آن هنگام که شويم ما بعد از مرگ به مرور زمان استخوان و پوسيده، يا خاک و غبار گرديم. أَ إِنَّا لَمَبْعُوثُونَ خَلْقاً جَدِيداً: آيا برانگيخته شويم خلقى نو حاصل آن که بر سبيل انکار گفتند: آيا بعد از مردن و خاک شدن دو مرتبه ما را برانگيزانند و زنده نمايند. عياشى‌ «1»- از حضرت صادق عليه السّلام روايت نموده که: ابى بن خلف آمد و گرفت استخوان پوسيده را از ديوار، پس به انگشتان خود آن را خاک نموده گفت: يا محمد (أَ إِذا کُنَّا عِظاماً وَ رُفاتاً أَ إِنَّا لَمَبْعُوثُونَ خَلْقاً جَدِيداً) پس حق تعالى نازل فرمود آيه شريفه را (قالَ مَنْ يُحْيِ الْعِظامَ وَ هِيَ رَمِيمٌ قُلْ يُحْيِيهَا الَّذِي أَنْشَأَها أَوَّلَ مَرَّةٍ وَ هُوَ بِکُلِّ خَلْقٍ عَلِيمٌ) «2» يعنى گفت: منکر حشر کيست زنده نمايد استخوانها را و حال آنکه پوسيده شده‌اند. بگو اى پيغمبر در جواب او: زنده فرمايد ذاتى که آفريد آن را اول مرتبه، و او به هر خلقى عالم است. به تقرير آنکه ذات قادرى که در اولين مرتبه بيافريد انسان را در حالى که هيچ اثرى از «1» جلد 2، صفحه 296. «2» يس آيه 78 و 79. جلد 7 - صفحه 391 او ظاهر نبود، در دومين مرحله که شمه اثرى دارد، البته به طريق اولى قدرت دارد بر اعطاء حيات.