تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ کُونُوا حِجارَةً أَوْ حَدِيداً (50)
چون کفار محال مى‌دانستند زنده شدن بعد از مردن را، لذا بعث را منکر بودند، اگرچه بدن هم به حالت خود باقى باشد. و ذکر حالت پوسيدگى براى تقويت انکار حشر بوده، و آيه شريفه رفع استبعاد اصل آن را فرمايد:
قُلْ کُونُوا حِجارَةً أَوْ حَدِيداً: (امر بر سبيل تعجيز و توبيخ و مقصود اهانت و الزام آنها است) بگو اى پيغمبر در جواب منکرين که شما سنگ شويد يا آهن به صلابت و شدت.