تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ فَلا يَمْلِکُونَ کَشْفَ الضُّرِّ عَنْکُمْ وَ لا تَحْوِيلاً (56) «1» تفسير برهان جلد 2، صفحه 424. جلد 7 - صفحه 398 پس از آن خطاب مى‌فرمايد پيغمبر را: قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ‌: بگو به اين مشرکين بخوانند وقت ضرر آن را که گمان مى‌کردند الهه خود غير از ذات احديت، تا رفع کند آن ضرر را از شما، تا تغيير دهند آن حالت را به حالت ديگر غير آن. فَلا يَمْلِکُونَ کَشْفَ الضُّرِّ عَنْکُمْ‌: پس مالک نيستند و توانائى ندارند رفع کنند و برطرف نمايند ضرر را، مانند مرض و فقر و قحط و بلا و آفت را. وَ لا تَحْوِيلًا: و نه تبديل دادن حالتى را که خوش نداريد به حالتى که دوست داريد. مراد از اين الهه، ملائکه و عيسى و عزير بودند که مشرکين ايشان را به گمان باطل خود الهه پنداشتند. خداى متعال در اين آيه شريفه بيان فرمايد که نزد بلا و محنت، ايشان را بخوانيد براى رفع آن سختى، تا محقق يابد که آنها بالاستقلال ابدا توانائى ندارند، و کسى بدين صفت باشد، البته مستحق الوهيت نباشد، پس چگونه آنها را پرستش کنيد.