1- نتيجه‌ى سستى، اختلاف و عدم اطاعت از فرماندهى؛ فرار و سراسيمگى در جبهه‌ى نبرد است. «حَتَّى إِذا فَشِلْتُمْ وَ تَنازَعْتُمْ ... إِذْ تُصْعِدُونَ»
2- ياد نقاط ضعف، مايه‌ى بهره‌گيرى از تجربه‌هاست. «إِذْ تُصْعِدُونَ»
3- هنگام خطر، انسان جز خودش به‌فکر ديگرى نيست. «لا تَلْوُونَ عَلى أَحَدٍ»
4- فرياد رهبر، در افراد ترسو وسست ايمان تأثيرگذار نيست. «وَ الرَّسُولُ يَدْعُوکُمْ»
5- اظهار علاقه، در روز آسايش مهم نيست؛ همدلى و همراهى در روزهاى سختى نشانه‌ى دوستى واقعى است. «وَ الرَّسُولُ يَدْعُوکُمْ ...»
6- آنجا که همه فرار مى‌کنند، رهبر بايد در صحنه بماند و فراريان را فرابخواند.
«وَ الرَّسُولُ يَدْعُوکُمْ ...»
7- يک لحظه غفلت و کوتاهى در انجام وظيفه، موجب هجوم ناگوارى‌هاى پى‌درپى مى‌شود. «غَمًّا بِغَمٍّ»
8- از ناگوارى‌هاى گذشته درس بگيريد و از مصيبت‌ها و ناکامى‌هاى گذشته، اندوهى به دل را ندهيد. «لِکَيْلا تَحْزَنُوا عَلى ما فاتَکُمْ وَ لا ما أَصابَکُمْ»
«1». تفاسير برهان و راهنما.
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 630