تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّ عِبادِي لَيْسَ لَکَ عَلَيْهِمْ سُلْطانٌ وَ کَفى بِرَبِّکَ وَکِيلاً (65)
إِنَّ عِبادِي لَيْسَ لَکَ عَلَيْهِمْ سُلْطانٌ: بدرستى که بندگان فرمانبردار من را
«1» بحار الانوار، جلد 77، صفحه 271، (فرازى از حديث اوّل)
جلد 7 - صفحه 411
نيست از براى تو بر ايشان قوتى و قدرتى و نفوذى، زيرا ايشان مى‌دانند مواعيد باطله تو را، پس مغرور نشوند به آن.
بعد از آن بر سبيل وعيد و تهديد، هم داعى را که شيطان است، و هم مجيب را که بشر است، هر دو را توعيد فرمايد:
وَ کَفى بِرَبِّکَ وَکِيلًا: و کافى است پروردگار تو و کيل بندگان که کارها به او گذارند و بس است در حفظ آنها از شرک.
تنبيه: اضافه در فرمايش (إِنَّ عِبادِي) تشريفى و فرمايش (لَيْسَ لَکَ عَلَيْهِمْ سُلْطانٌ) اشاره است به آن که مراد مطلق بندگان نباشد، بلکه جماعتى خاص باشند که به واسطه صفت خاصه دارا شدند چنين منزلت رفيعه و رتبه شامخه را، و آن صفت اخلاص است به دليل آيه شريفه (فَبِعِزَّتِکَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ إِلَّا عِبادَکَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ). «1» و اخلاص عبارت است از آنکه تمام وجهه عمل براى خدا باشد که به هيچوجه شايبه غير حق در آن نرود. وقتى چنين شد، ظاهر شود آثار برکت و خير و سعادت بر او و بر اعقابش تا روز قيامت.
1- در مختصر الاحياء- شيخ شرف الدين بن مونس- نقل نموده که پس از هبوط آدم عليه السّلام، وحوش او را زيارت و سلام و حضرت براى هر جنسى دعائى مناسب مى‌نمود. دسته از آهوان را دست بر پشت آنها و دعا نمود، نافه مشک در آنها ظاهر شد. آهوان ديگر مطلع، به آن قصد، زيارت، و سلام، و حضرت مسح و دعا فرمود، آن اثر ظاهر نشد. جهت را پرسيدند، فرمود:
عمل شما براى ظهور آن اثر بود لذا فايده نبخشيد، و لکن آن دسته عملشان براى خدا بدون هيچ شايبه، لذا بروز رائحه طيّبه هويدا شد در نسل آنها تا قيامت.