تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
رَبُّکُمُ الَّذِي يُزْجِي لَکُمُ الْفُلْکَ فِي الْبَحْرِ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ إِنَّهُ کانَ بِکُمْ رَحِيماً (66)
«1» حجر آيه 40.
جلد 7 - صفحه 412
چون مقدم شد ذکر شيطان و مشرکان و بتپرستان، سپس احتجاج فرمايد به دلايل توحيد بر ايشان و فرمايد:
رَبُّکُمُ الَّذِي يُزْجِي لَکُمُ الْفُلْکَ: پروردگار شما ذاتى است که جريان دهد براى فايده شما کشتى را. فِي الْبَحْرِ: در دريا لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ: تا طلب کنيد از فضل الهى به سوارى در کشتيها بر روى آب در آنچه صلاح دنياى شما باشد از تجارت و آنچه صلاح دين شما باشد از جهاد و غير آن. إِنَّهُ کانَ بِکُمْ رَحِيماً: به درستى که خداى تعالى به شما مهربان است از جهت آنکه انعام فرموده به شما اين نعم را و اسباب آسايش شما را از تمام حيثيات فراهم نموده.
تذکره: يکى از شواهد الطاف ذات احديت، جريان کشتى است در دريا به سبب خلق بادها و به قرار دادن آن را بر وجهى که ممکن باشد حرکت کشتى در آنکه محملى است براى تجارت و رفاهيت بشر، چه بسا امتعه و عقاقير و ادويه و غير آن در بلاد خود مىماند و سايرين انتفاع نمىبردند و فاسد مىشد. زيرا اجرت حملش از قيمتش زيادتر مىبود. و دو مفسده بزرگ را داشت: يکى ناياب شدن چيزهاى زيادى در بسيارى شهرها با شدت احتياج مردم به آنها، و ديگر منقطع شدن معشيت تجارتى که اين امتعه را نقل و از ربح آنها زندگانى نمايد. حضرت منّان، موجبات رواج امتعه و رفع احتياج جامعه را بوسيله کشتى فرمود.