تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ثُمَّ تَوَلَّيْتُمْ مِنْ بَعْدِ ذلِکَ فَلَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْکُمْ وَ رَحْمَتُهُ لَکُنْتُمْ مِنَ الْخاسِرِينَ (64)
بعد از آن، نقض ميثاق و عهد ايشان را بيان مى‌فرمايد:
ثُمَّ تَوَلَّيْتُمْ مِنْ بَعْدِ ذلِکَ: پس پشت نموديد و اعراض کرديد از وفاى به آن ميثاق، و نقض عهد نموديد بعد از قبولى آن و تعهّد به وفاى به آن. فَلَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْکُمْ وَ رَحْمَتُهُ: و اگر نبود فضل خدا بر شما و بخشايش او نسبت به شما، به توفيق دادن به توبه و يا به وجود مقدّس محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم که شما را به حق دعوت نموده و راه مستقيم را مبرهن ساخته، لَکُنْتُمْ مِنَ الْخاسِرِينَ: هر آينه بوديد از زيانکاران و مغبونان، به انهماک در معاصى و گمراهى.
از ابو العاليه نقل شده که مراد به فضل اللّه سلام و مراد به رحمت قرآن مى‌باشد. يعنى اگر نبود اسلام و قرآن که از فضل و رحمت سبحانى به شما
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 166
شده، هر آينه از زيانکاران بوديد در زمان فترت «1».