در روايات مىخوانيم که مشرکان از پيامبر اکرم درخواست احترام به بتها يا مهلت يکساله براى ادامه بتپرستى داشتند و پيامبر نزديک بود که بپذيرد، ولى خداوند او را حفظ کرد!! اما اين روايات مردود است و با اصل عصمت و قاطعيّت پيامبر که در آيات ديگر قرآن آمده و سيرهى حضرت است، سازگار نيست. «2»
صاحب تفسير اطيبالبيان مىگويد: اينکه در آيه، «عَنِ الَّذِي أَوْحَيْنا» آمده است، نه «عما اوحينا» نشان مىدهد که تلاش کفّار براى برگرداندن نظر پيامبر و عنايت او از شخص خاصّى بوده است، نه مطالب وحى شده. امّا اينکه آن شخص چه کسى بوده که خداوند دربارهاش وحى فرموده است؟
حديثى از امام باقر و امام کاظم عليهما السلام نقل شده که دربارهى ولايت حضرت على عليه السلام است که خداوند از طريق وحى سفارشهايى را به پيامبر کرد. خداوند براى توجه نکردن پيامبر به
«1». توحيد صدوق، ص 455.
«2». تفسير الميزان.
جلد 5 - صفحه 99
حسادت مردم و نپذيرفتن و تحمّل نکردن آنان، اين آيه را نازل کرد و تلاشهاى کفّار براى عدول و تغيير موضع پيامبر را بىنتيجه گذارد.
البتّه اين کلام با توجّه به کلمهى «الَّذِي» و حديث ياد شده قابل قبول است، به شرط آنکه مراد معرّفى حضرت على عليه السلام در مکّه باشد، چون سوره مکّى است.