اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ لَو لا أَن ثَبَّتناک‌َ لَقَد کِدت‌َ تَرکَن‌ُ إِلَيهِم شَيئاً قَلِيلاً (74)
و اگر نبود که ترا نگهداري کنيم هر آينه نزديک بود که مقدار قليلي رکون و اعتماد کني بسوي آنها وَ لَو لا أَن ثَبَّتناک‌َ لو امتناعيه است يعني البته خداوند انبياء و اولياء خود را نگاه ميدارد بواسطه افاضه مقام عصمت و علم و ايمان راسخ که حتي خيال مخالفت در قلوب آنها خطور نميکند و سهو و خطاء و اشتباه از آنها سر نمي‌زند و در مقام خود گفته‌ايم که قول و فعل و تقرير آنها حجة است لَقَد کِدت‌َ تَرکَن‌ُ إِلَيهِم شَيئاً قَلِيلًا جزاء لولا است البته بر فرض محال اگر داراي مقام عصمت نبود با اينکه مکرهاي کفار و مشرکين که ميفرمايد وَ قَد مَکَرُوا مَکرَهُم وَ عِندَ اللّه‌ِ مَکرُهُم وَ إِن کان‌َ مَکرُهُم لِتَزُول‌َ مِنه‌ُ الجِبال‌ُ ابراهيم 47 هر آينه نزديک بود که رکون کند و متمايل بمساعدت آنها کند بمقدار شي‌ء يسيري و لو نفس ايمان مانع از مساعدت با کفر و شرک است.