تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ قُلْ جاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْباطِلُ إِنَّ الْباطِلَ کانَ زَهُوقاً (81)
وَ قُلْ جاءَ الْحَقُ: و بگو ظاهر شد حق يعنى توحيد و اسلام و دين و قرآن.
وَ زَهَقَ الْباطِلُ: و نابود و باطل شد شرک و کفر و شيطان إِنَّ الْباطِلَ کانَ زَهُوقاً: بدرستى که باطل هر چه باشد از شأنش زوال و اضمحلال است.
ابن شهرآشوب- ابو بکر شيرازى در نزول القران در شأن على بن ابى طالب عليه السّلام احمد بن حنبل و أبو يعلى در مسندشان، خوارزمى در اربعين، ابو بکر خطيب در تاريخ خود، محمد بن الصباغ در فضائل، طبرى در خصائص، از جابر نقل نموده که گفت:
با پيغمبر وارد مکه شديم، اطراف کعبه سيصد و شصت بت نصب، و بتى بزرگ هبل در سطح خانه مقرر. حضرت نظر به حضرت على عليه السّلام فرمود:
به شانه من بالا رو براى انداختن هبل. حضرت امير عليه السّلام عرض کرد:
«1» جلد 2، صفحه 315.
«2» تفسير برهان، جلد 2، صفحه 441.
«3» تفسير صافى، جلد 3، صفحه 212.
جلد 7 - صفحه 430
حضرتت بر من بالا رود، و چون رسول به پشت من قدم گذاشت، توانائى نياوردم به سبب عظمت رسالت، و من بر کتف رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بالا رفتم. قسم به خدائى که دانه را شکافد و خلق فرمايد انسان را، اگر مى‌خواستم دست خود را به آسمان رسانم مى‌توانستم، هبل و بتان را انداخت به طورى که ديوارها متزلزل، و آيه شريفه نازل شد (وَ قُلْ جاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْباطِلُ ....) «1» تتمه: در تفسير برهان- از أبو حمزه از حضرت باقر عليه السّلام در اين آيه (وَ قُلْ جاءَ الْحَقُّ ...) اذا قام القائم اذهب دولة الباطل: وقتى قيام نمايد حضرت قائم عجل اللّه فرجه، ببرد دولت باطل را. «2» و در خرايج «3»- از حکيمه خاتون: وقتى متولد شد حضرت قائم عجل اللّه فرجه نظيف و ظاهر بود، و ذراع راست او نوشته بود (جاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْباطِلُ ....).