تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ لا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلاَّ خَساراً (82)
وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ: و نازل کنيم از قرآن را که شفاء و رحمت باشد براى ايمان آرندگان، زيرا ايشان بهره و فايده برند به قرآن و مستفيض شوند از برکات آن. وَ لا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَساراً: و زياد ننمايد کفار و منکرين را نزد نزول آن مگر خسران ثواب و استحقاق عقاب را به سبب کفر و ترک تدبر و تفکر در آن.
«1» تفسير برهان، جلد 2، صفحه 442، با مضمون مشابه در مجمع البيان جلد 3، صفحه 435 به نقل از بخارى در صحيحش.
«2» تفسير برهان، جلد 2، صفحه 441.
«3» تفسير نور الثقلين، جلد 3، صفحه 213، حديث 410، (منقول از خرايج)
جلد 7 - صفحه 431
تبصره: وصف قرآن را به شفا وجوهى باشد:
1- جامع است نظم و تأليف و غايت فصاحت و بلاغتى را که به تأمل در آن رفع کند شک و ترديد در دين را، و اثبات نمايد نبوت و صدق آورنده آن را.
2- شامل است دلائل مبدء و معاد را به بيانات مختلفه متقنه، و شواهد حسيه که تفکر در آنها کفر و شرک و نفاق را زايل و توحيد و ايمان را کامل گرداند.
3- شفاى امراض قلبيه و رسيدن به کمالات معنويه که مبتلايان به اخلاق ذميمه از بخل و حسد و کبر و عجب و غيره به سبب تعقل در گزارشات قرآنيه و واقعات امم گذشته، هرآينه بينائى و آگاهى و دوائى باشد بر معالجه امراض معنوى و روحانى.
4- شفاى امراض بدنيه؛ چنانچه در امالى شيخ «1»- فرمود حضرت صادق عليه السّلام: هر که را برسد علتى، پس بخواند حمد را در پيشانيش هفت مرتبه.
پس اگر بر طرف شد بسيار خوب، و الا هفتاد مرتبه بخواند و من ضامنم براى او سلامتى را.
در طب الائمه «2» از آن حضرت مروى است که شکايت نکند هيچکس از مؤمنين شکايتى را هرگز، و حال آنکه بخواند به اخلاص نيت: (وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ لا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَساراً) و مسح کند موضع علت را مگر آنکه عافيت يابد از آن علت هر چه باشد، و مصدق اينست آيه (شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ).
و ديگر از صفات قرآن آنکه: بخشايش سبحانى است در دنيا و آخرت براى مؤمن، لکن کافر به سبب کفر و انکار، خود را از تمام اين فيوضات محروم داشته.
«1» بحار الانوار، جلد 92، باب 29، صفحه 231، حديث 13، (به نقل از امالى طوسى)
«2» تفسير نور الثقلين جلد 3، صفحه 213.
جلد 7 - صفحه 432