تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ لَئِنْ شِئْنا لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْکَ ثُمَّ لا تَجِدُ لَکَ بِهِ عَلَيْنا وَکِيلاً (86) وَ لَئِنْ شِئْنا: و اگر بخواهيم و اراده ما تعلق يابد لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْکَ‌: هرآينه البته البته ببريم آن چيزى را که از قرآن وحى نموديم بتو يعنى از سينه‌ها و مصاحف محو کنيم و باقى نگذاريم از آن اثرى را ثُمَّ لا تَجِدُ لَکَ بِهِ عَلَيْنا وَکِيلًا: پس نيابى تو براى بردن و محو آن بر ما وکيلى که آنرا استرداد کند و بسينه‌ها و مصحف‌ها باز آرد. تنبيه: آيه شريفه تحذير باشد نسبت بامت حضرت ختمى مرتبت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم از ناسپاسى و حق ناشناسى اعظم نعمت الهى و فرقان سبحانى که اعلاى آن نمايند بمتابعت و بپرهيزند از مخالفت زيرا اعراض و بى‌اعتنائى بآيات قرآنى سر انجام بدى خواهد داشت. ابو الفتوح رازى (قده) روايت نموده‌ «2» از عبد اللّه بن عمر که حضرت روزى بمنبر و پس از حمد و ثناى الهى فرمود اين‌ «1» تفسير برهان، جلد 2 صفحه 444. «2» تفسير أبو الفتوح، جلد 6، صفحه 357. جلد 7 - صفحه 436 کتابها چيست که شما مينويسيد کتاب نيست جز کتاب خداى تعالى نزديک است غضب فرمايد براى کتاب خود هيچ ورقى و هيچ دلى رها نکند که در آن آيتى از قرآن باشد مگر آنکه بر دارد عرض کردند حال مؤمنان در آن روز چگونه باشد فرمود هر که را خدا باو خير خواهد توفيق دهد بر ثبات کلمه توحيد «لا اله الّا اللّه». از ابن مسعود نقل است‌ «1» اول چيزى که شما از دين خود نيابيد امانت باشد و آخر چيزى که نيابيد نماز باشد و قومى نماز خوانند و حال آنکه آنها را دين نباشد و روزى آيد قرآن در ميان شما هيچ نباشد گفتند چگونه بود و حال آن که ما در سينه‌ها از پدران آموخته و بفرزندان بياموزيم و در مصحفها نوشته‌ايم گفت از دلهاى شما بردارند آنگاه اين آيه تلاوت نمود (وَ لَئِنْ شِئْنا لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْکَ ثُمَّ لا تَجِدُ لَکَ بِهِ عَلَيْنا وَکِيلًا).