تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِلاَّ رَحْمَةً مِنْ رَبِّکَ إِنَّ فَضْلَهُ کانَ عَلَيْکَ کَبِيراً (87)
إِلَّا رَحْمَةً مِنْ رَبِّکَ: مگر رحمت و بخشايش از پروردگار تو که آن را باقى گذارد و محو نفرمايد از راه لطف و رأفت و فضل بندگان إِنَّ فَضْلَهُ کانَ عَلَيْکَ کَبِيراً: بدرستى که فضل او هست بر تو بزرگ که ترا سيد فرزندان آدم ساخته و خاتم پيغمبران گردانيده و لواى حمد و مقام محمود بتو داده و قرآن را بتو نازل فرموده در ميان امت تو باقى مىگذارد.