اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ لَقَد صَرَّفنا لِلنّاس‌ِ فِي هذَا القُرآن‌ِ مِن کُل‌ِّ مَثَل‌ٍ فَأَبي أَکثَرُ النّاس‌ِ إِلاّ کُفُوراً (89)
و هر آينه ما صرف کرديم براي انسان در اينکه قرآن از هر مثلي پس اباء کردند اکثر افراد انسان از قبول و کافر شدند وَ لَقَد صَرَّفنا صرف چيزي را برگرداني بچيز ديگر بواسطه مناسبت و مشابهت با يکديگر چنانچه علم صرف آنست که صيغه‌ها را برميگرداند بيکديگر بمناسبت شرکت در ماده اصليه مثلا ضاد وراء و باء مصدرش ضرب در صيغ ماضي و مضارع و امر و اسم فاعل و مفعول و صفة مشبّهه و صيغه مبالغه و باب مجرد و مزيد فيه باب افعال و تفعيل و افتعال و انفعال و و استفعال مشترک است.
(للناس) براي هدايت و ارشاد و تنبيه و تذکر انسان و عبرت گرفتن و تفکر و نحو اينها فِي هذَا القُرآن‌ِ در اينکه کتاب مجيد من کل مثل از احوالات انبياء و امم ماضيه و تغييرات در دنيا از فصول و ليل و نهار و باران و نباتات و اشجار و احجار و حالات مختلفه انسان از تراب تا موت و پيشامدهاي روزگار و غير اينها لکن فقط مؤمنين متنبه مي‌شوند و نتيجه ميگيرند و اينها در طرف اقليت هستند و اما فَأَبي أَکثَرُ النّاس‌ِ از مشرکين و کفار و ضالين بهره برداري که نکردند الا کفورا مزيد بر کفر و عناد آنها شد چون قلب که سياه شد حق را باطل ميپندارد و باطل را حق معجزه را سحر صادق را کاذب بد را خوب خوب را بد انبياء را ساحر و کذاب
جلد 12 - صفحه 305
و هکذا و حق بر او پوشيده ميشود که مفاد کفور است و باطل جلوه ميکند.