تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ ما مَنَعَ النَّاسَ أَنْ يُؤْمِنُوا إِذْ جاءَهُمُ الْهُدى إِلاَّ أَنْ قالُوا أَ بَعَثَ اللَّهُ بَشَراً رَسُولاً (94)
وَ ما مَنَعَ النَّاسَ أَنْ يُؤْمِنُوا: و منع نکرد مشرکين و کفار را از اينکه ايمان آورند به خدا و تصديق کنند پيغمبر او را. إِذْ جاءَهُمُ الْهُدى: وقتى که آمد ايشان را هدايت و بيان حق بر زبان حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم که قرآن مجيد باشد. إِلَّا أَنْ قالُوا: مگر آنکه گفتند از روى عناد و لجاج.
أَ بَعَثَ اللَّهُ بَشَراً رَسُولًا: آيا برانگيخت خدا آدمى را رسول. حاصل آيه شريفه آنکه: باقى نماند کفار را شبهه‌اى که مانع ايشان باشد از ايمان به پيغمبر خاتم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و قرآن، مگر انکار اينکه خداى تعالى بشر را به رسالت فرستاده است، و معتقدشان اين بود که بشريت مانع رسالت است، و حال آنکه ايشان از غايت جهالت و ضلالت در اين مسئله، خطا کردند و ندانستند که جنسيت مرسل اليهم باشد تا افاده و استفاده در ميان آيد، و غرض از بعث رسول که هدايت و ارشاد بندگان است حاصل شود، لذا حق تعالى در
جلد 7 - صفحه 443
ردّ شبهه کفار که بشريت را مانع رسالت مى‌دانستند، خطاب مى‌فرمايد: