تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) قُلْ کَفى‌ بِاللَّهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَکُمْ إِنَّهُ کانَ بِعِبادِهِ خَبِيراً بَصِيراً (96) شأن نزول: در «لباب» نقل نموده که کفار به حضرت رسالت گفتند گواه رسالت تو کيست؟ آيه شريفه نازل شد: قُلْ کَفى‌ بِاللَّهِ شَهِيداً: بگو اى پيغمبر، بس است خداى تعالى در حالتى که گواه است. بَيْنِي وَ بَيْنَکُمْ‌: ميان من و شما. مراد از شهادت خداى تعالى اظهار معجزه است بر دست آن حضرت، زيرا معجزه به زبان حال ناطق است به آنکه حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم، رسول اللّه باشد. پس معجزه جارى، مجراى گواه حق است. إِنَّهُ کانَ بِعِبادِهِ خَبِيراً بَصِيراً: بدرستى که خداى تعالى هست به بندگان دانا، که احوال پوشيده آنان را مى‌داند؛ بينا که اعمال آشکاراى ايشان را مى‌بيند. پس همه را بر وفق کردار پاداش خواهد داد. آيه شريفه تسليه خاطر مبارک پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و تهديد کفار است.