1- بخش بخش شدن قرآن به اراده خداوند است. «فَرَقْناهُ»
2- تعليم و تربيت و ارشاد، بايد تدريجى باشد. «فَرَقْناهُ عَلى مُکْثٍ»
3- تلاوت تدريجى قرآن، شنونده را براى آيات ديگر تشنه و منتظر مى‌کند. «عَلى مُکْثٍ» «مُکْثٍ» آرامش همراه اطمينان است.
4- يک مربّى و مصلح، بايد براى دراز مدّت برنامه داشته باشد و از زمان و نيازمندى‌هاى جديد غافل نباشد. «عَلى مُکْثٍ»
5- گرچه روح بزرگ پيامبر ظرفيّت دريافت همه‌ى وحى را يکجا دارد، امّا مردم کم ظرفيّتند و بايد به تدريج آن را دريابند. «لِتَقْرَأَهُ عَلَى النَّاسِ عَلى مُکْثٍ»
6- قرآن، علاوه بر جنبه‌ى تعليمى، جنبه‌ى اجرايى هم دارد که بايد به تدريج اجرا شود. اجراى صدها دستور در جامعه‌اى که صدها فساد دارد، يکباره محال است. «نَزَّلْناهُ تَنْزِيلًا»
تفسير نور(10جلدى)، ج5، ص: 130