تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ آمِنُوا بِهِ أَوْ لا تُؤْمِنُوا إِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهِ إِذا يُتْلى عَلَيْهِمْ يَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ سُجَّداً (107)
بعد از آن بر سبيل تهديد مى‌فرمايد:
قُلْ آمِنُوا بِهِ: بگو اى پيغمبر به کفار و منکرين، ايمان آوريد به قرآن. أَوْ لا تُؤْمِنُوا: يا ايمان نياوريد، يعنى ايمان شما به قرآن موجب مزيت کمال آن نشود، و از ايمان نياوردن شما هيچ نقصى بدو راه نيابد، بلکه نتيجه کفر و ايمان، به خود شما باز گردد، و مؤمنان حقيقى به آن منقاد و به فرمايشات آن عمل مى‌نمايند. إِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهِ: بدرستى که آنانکه داده شده‌اند علم پيش از نزول قرآن، يعنى آنانکه کتب آسمانى خوانند و حقيقت وحى را شناخته و حقيقت نبوت را به علامات دانسته، امتياز محق و مبطل نموده، و
«1» بحار الانوار، جلد 92، باب فضل القرآن، صفحه 15، حديث 8، (به نقل از عيون اخبار الرضا عليه السّلام)
جلد 7 - صفحه 458
وصف قرآن را دانا شده، مانند عبد اللّه بن سلام و تابعان او از يهود و نجاشى و پيروان او از نصارى يا طالبان دين حق مانند: سلمان فارسى و أبو ذر غفارى و و رقة بن نوفل و احزاب ايشان.
إِذا يُتْلى عَلَيْهِمْ: وقتى که تلاوت شود بر ايشان قرآن. يَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ سُجَّداً: مى‌افتند بر زنخها، يعنى به رويهاى خود در حالتى که سجده کنندگانند براى تعظيم امر خدا، يا به جهت شکر انجاز وعده الهى که در کتب خود خوانده بودند از ارسال حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و انزال قرآن در آخر الزمان.