تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ يَقُولُونَ سُبْحانَ رَبِّنا إِنْ کانَ وَعْدُ رَبِّنا لَمَفْعُولاً (108) وَ يَقُولُونَ سُبْحانَ رَبِّنا: و مى‌گويند منزه است پروردگار ما از خلاف وعده خود. إِنْ کانَ وَعْدُ رَبِّنا لَمَفْعُولًا: بدرستى که هست وعده پروردگار ما هرآينه واقع شده، يعنى لا محاله محقق گردد و خواهد شد. ممکن است آيه شريفه‌ (إِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ ...) بر سبيل تسليه حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم باشد، گوئيا مى‌فرمايد از ايمان نياوردن جهله و کفره، غمگين مشو، و به اعراض آنها از قرآن محزون مباش و تسلى شو به ايمان اين علما که به صميم قلب به قرآن مى‌گروند و به سجده مى‌افتند. نکته: ذکر ذقن در سجده به جهت آنست که اول چيزى که از وجه ساجد به زمين ملاقى شود، آن باشد، و ذکر «لام» جهت اختصاص «خروا» باشد به آن.