1- بازگويى گفتار و رفتار خوبان و مؤمنان، در تربيت ديگران مؤثر است وَ يَقُولُونَ ...
2- عالمان، خدا را از هر عيبى منزّه مىدانند، أُوتُوا الْعِلْمَ ... يَقُولُونَ سُبْحانَ رَبِّنا (عقيده به نقص خداوند، برخاسته از جهل انسان است.)
3- تلاوت قرآن، در بعضى از چند جهت تأثير مىگذارد: عمل، بيان وقلب.
«سُجَّداً يَقُولُونَ يَبْکُونَ وَ يَزِيدُهُمْ خُشُوعاً»
4- تلاوت قرآن، انسان را دائماً بالا مىبرد. «إِذا يُتْلى يَزِيدُهُمْ خُشُوعاً»
جلد 5 - صفحه 132
5- معرفت و خشوع، محدوديّتى ندارد. هرچه معرفت بيشتر شود، خشوع هم بيشتر است. «يَزِيدُهُمْ خُشُوعاً»
6- گريه در حال عبادت و سجود، ارزشمند است. «يَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ يَبْکُونَ»
7- ذکر خدا در سجده، نشان دهندهى ارزش سجده است. «يَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ سُجَّداً يَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ يَبْکُونَ»
8- گريه از برکات و آثار علم است. «أُوتُوا الْعِلْمَ يَبْکُونَ»
9- اشکى ارزشمند است که دائمى باشد، نه لحظهاى. «يَبْکُونَ»