تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَنْزَلَ عَلى عَبْدِهِ الْکِتابَ وَ لَمْ يَجْعَلْ لَهُ عِوَجاً «1»
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي: حقيقت هر سپاس و ثناى جميل، مختص ذات خداوندى است که: أَنْزَلَ عَلى عَبْدِهِ الْکِتابَ: نازل فرمود بر بنده خود حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله کتاب قرآن را. وَ لَمْ يَجْعَلْ لَهُ عِوَجاً: و قرار نداد در قرآن چيزى از کجى به اختلاف لفظ و تفاوت معنى، يا چيزى که ملتبس باشد، يا قرار نداد در قرآن کجى در کلام که خارج کند از صحت به فساد و از حق به باطل و از آنچه فايده دارد به آنچه فايده در آن نيست. حاصل آنکه: الفاظ و معانى قرآن در نهايت قوام و ثبات و استقامت باشد بدون هيچ اعوجاج و انحرافى.
تنبيه: برهان عقلى حکم نمايد به اينکه شکر منعم واجب، و محقق است ذات احديت خداوند سبحان منعم حقيقى، و انواع و اقسام نعم جسمانى و روحانى را نسبت به کليّه افراد بشر انعام فرموده، و اعظم و اتمّ و اکمل از آنها، اعطاء قرآن شريف باشد؛ زيرا در بر دارد تمام فوائد مادى و معنوى و دنيائى و آخرتى جميع طبقات انسانى را تا انقراض عالم، و هادى است به آنچه سبب تکميل و ترقى و تعالى و انتظام معاش و معاد بنى آدم مى‌باشد. و چون خداوند حميد، به اعطاء اين قرآن مجيد، مستحق سپاسدارى و شکرگزارى گردد، لذا ابتداى کلام شريف مصدّر شد به کلمه تحميد.
جلد 8 - صفحه 9