اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ لَئِن مُتُّم أَو قُتِلتُم لَإِلَي اللّه‌ِ تُحشَرُون‌َ (158)
و هر آينه اگر موت و قتل بر شما وارد شد بسوي خدا است حشر و بازگشت شما اينکه آيه شريفه دلالت بر قوس صعودي ميکند که کسي که در راه دين بميرد يا کشته شود مقامش بحدّي بالا ميرود که از حشر با مؤمنين و ملائکه و انبياء بالاتر ميشود که حشر با خدا و در جوار رحمت او و پيشگاه عظمت او است چنانچه بکلمه عِندَ رَبِّهِم تعبير فرموده در آيه شريفه در چند آيه ديگر در همين سوره که آيه 169 باشد وَ لا تَحسَبَن‌َّ الَّذِين‌َ قُتِلُوا فِي سَبِيل‌ِ اللّه‌ِ أَمواتاً بَل أَحياءٌ عِندَ رَبِّهِم يُرزَقُون‌َ و اينکه بيان باعث تسليت مؤمنين ميشود که کسان آنها در جنگ کشته شده و موجب شوق بجهاد ميگردد و آرزوي شهادت و مورث حسرت مقام شهداء ميشود، و حقيقت اينکه معنا را اصحاب ابي عبد اللّه عليه السّلام در روز عاشورا در کربلا درک کردند و بر يکديگر سبقت ميگرفتند حتي دارد که
لا يمسون الم الحديد
جلد 4 - صفحه 406
و هر چه امر سخت‌تر ميشد بر افروخته‌تر ميشدند.