تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِنَّا لَجاعِلُونَ ما عَلَيْها صَعِيداً جُرُزاً «8»
«1» نهج البلاغه، خطبه 144.
جلد 8 - صفحه 14
بعد از آن در عدم ثبات حطام دنيويه مى‌فرمايد:
وَ إِنَّا لَجاعِلُونَ ما عَلَيْها صَعِيداً جُرُزاً: و بدرستى که قرار داده‌ايم آنچه بر روى زمين است زمين هامون بى‌گياه و بنا، يعنى بعد از آنکه آبادان کرده باشيم ويران کنيم و عمارات را خراب نمائيم، پس دلبستگى به آنها پيدا مکنيد.
حضرت امير المؤمنين عليه السلام در خطبه‌اى فرمايد: خيرها زهيد و شرّها عنيد و جمعها ينفد و ملکها يسلب و عامرها يخرب فما خير دار تنقض نقض البناء و عمر يفنى فيها فناء الزّاد و مدّة تنقطع انقطاع السّير «1» خير دنيا ناياب است، و شرّ آن مهيا و آماده جمع شدن. اموال آن، نيست شونده، و پادشاهى آن گرفته شده، و آباد آن خراب مى‌شود. پس چه چيز است خير سرائى که شکسته و خراب گردد مثل خرابى بنيان، و عمرى که نيست شود اندک اندک، مثل نيست شدن توشه سفر، و زمانى که به آخر رسد، مثل آخر رسيدن سير مسافر.