اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
إِذ أَوَي الفِتيَةُ إِلَي الکَهف‌ِ فَقالُوا رَبَّنا آتِنا مِن لَدُنک‌َ رَحمَةً وَ هَيِّئ لَنا مِن أَمرِنا رَشَداً «10»
جلد 12 - صفحه 331
زماني که جاي گرفتند اينکه فتيه بسوي کهف پس گفتند پروردگار ما عنايت فرما از جانب خودت رحمت واسعه شامل حال ما شود و مهيّا فرما از براي ما از امر ما راه رشد و نجات و سعادت را إِذ أَوَي الفِتيَةُ تعبير بفتيه جمع فتي بمعني شاب و جوانست که اينها يک دسته جوانها بودند لکن در اخبار دارد که مراد جوان در ايمان است و الا در سن‌ّ آنها پير بودند و مشيب و اذ اوي بمعني مأوي گرفتن و جاي‌گير شدن است که رفتند بسوي کهف الي الکهف و در آن سکونت کردند و جهت رفتن آنها اينکه سلطان آنها دقيانوس بود بعضي گفتند مجوسي بود و بعضي گفتند بت پرست بود و هر که بر خلاف طريقه او بود بقتل ميرسانيد و اينها در تقيّه بودند اظهار موافقت ميکردند لکن در باطن ايمان کامل داشتند و خداوند براي تقيّه آنها دو اجر بآنها عنايت فرمود چنانچه ما هم اگر گرفتار شديم واجب است تقيّه کنيم حتي در نماز اگر موافق با واقع بجا آوريم باطل است و در خبر است که فرمود
التقيّة ديني و دين آبائي
و بسيار اينکه جهّال شيعه در مقابل اهل تسنن مهر ميگذارند و بسم اللّه ميگويند و اشهد ان عليا ولي اللّه در اذان ميگويند و حي‌ّ علي خير العمل در آن ميگويند و اينکه بسيار غلط است و امثال اينها حضرت صادق عليه السّلام در مقابل منصور امير المؤمنين خطاب ميکرد و روز ماه رمضان را افطار کرد براي اينکه منصور عيد فطر قرار داده بود و فرمود
لان افطر يوما من- الرمضان احب الي من ان يضرب عنقي
فَقالُوا رَبَّنا آتِنا مِن لَدُنک‌َ رَحمَةً که نجات از شرّ سلطان و اتباع او پيدا کنيم و محفوظ بمانيم وَ هَيِّئ لَنا مِن أَمرِنا رَشَداً راهي از براي ما قرار ده که راه رشد باشد بتوانيم دين خود را حفظ کنيم و براه صواب و رشد برويم.