اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
أَم حَسِبت‌َ أَن‌َّ أَصحاب‌َ الکَهف‌ِ وَ الرَّقِيم‌ِ کانُوا مِن آياتِنا عَجَباً «9»
هيجده آيه در اينکه سوره مبارکه در قصّه اصحاب کهف از آيه هشتم تا آيه بيست و پنجم بيان فرموده و ما در سه جمله تذکر ميدهيم يک جمله در شرح آيات شريفه و تفسير آنها جمله دوّم در خلاصه مطلب و نتيجه و ثمرات و فوائد آن جمله سيّم در آنچه از اخبار آل اطهار استفاده کرده‌ايم در اينکه باب.
اما جمله اولي أَم حَسِبت‌َ و لو خطاب بپيغمبر است لکن غرض کساني هستند که اموري که بر خلاف عادت است تعجب مي‌کنند بلکه شايد منکر هم ميشوند مثل معراج و شق القمر و بقاء حضرت بقيّة اللّه و امثال اينها ان اصحاب الکهف کهف مغاره کوه است و اصحاب آن کساني هستند که رفتند در آن مغاره مخفي شدند و الرقيم بعضي گفتند از ماده رقم است بمعني کتابت چنانچه مي‌گويي رقيمه شريفه و اينکه بواسطه لوحي بود که اسامي آنها در او نوشته شده بود بعضي گفتند اسم شهر آنهاست بعضي گفتند نام کوه است که در او کهف بود و ما مدرکي براي هيچکدام دست نياورديم و علم او را بخدا واگذاشتيم کانُوا مِن آياتِنا عَجَباً افعال الهي مورد تعجب نيست زيرا قدرت او بر امر بزرگ و کوچک مساوي است ايجاد عرش اعظم با ايجاد پشه ضعيف تفاوت ندارد چه بر طبق عادت باشد و چه بر خلاف عادت بعلاوه رفتن اينها در کهف بر خلاف عادت نبوده بلي خصوصيات آنها مقداري بر خلاف عادت بود لذا ميفرمايد: