1- آرامش و پايدارى دلها به دست خداست. «رَبَطْنا»
در برابر انحرافات جامعه، نشستن جايز نيست، بايد قيام کرد. «إِذْ قامُوا»
3- امدادهاى الهى، در سايهى ايمان، وحدت، قيام و توکّل بر اوست. «رَبَطْنا عَلى قُلُوبِهِمْ إِذْ قامُوا»
4- قيام در برابر ستمگر، نياز به ايمانى استوار و دلى مطمئن دارد. «رَبَطْنا عَلى قُلُوبِهِمْ إِذْ قامُوا»
5- ايمان واقعى همراه با قيام است. «رَبَطْنا عَلى قُلُوبِهِمْ إِذْ قامُوا»
6- موحّد واقعى، هرگز سراغ شرک نمىرود. «لَنْ نَدْعُوَا مِنْ دُونِهِ إِلهاً»
7- ثمرهى توحيد در ربوبيّت، «رَبُّنا رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» توحيد در بندگى
جلد 5 - صفحه 148
است. «لَنْ نَدْعُوَا مِنْ دُونِهِ إِلهاً»
8- شرک، انحراف بعيد و فاحشى است که هرگز قابل عفو نيست. «شَطَطاً»