1- يکى از نعمتهاى خدا، غلتيدن انسان در خواب است. «نُقَلِّبُهُمْ»
2- خداوند سببساز و سببسوز است وتغيير عوامل وآثار، از آيات الهى است.
«تَحْسَبُهُمْ أَيْقاظاً وَ هُمْ رُقُودٌ» (خداوند خواب اصحاب کهف را از نظر کمّى از
جلد 5 - صفحه 152
چند ساعت به 309 سال و از نظر کيفى نيز به خوابى که چشمها باز و در حدقه مىچرخد، تغيير داد.)
3- گاهى حيوانات نيز مأمور اهداف الهىاند. از نقش حيوانات در زندگى بشر غافل نباشيم. «وَ کَلْبُهُمْ باسِطٌ»
4- شکل وقيافهى افراد، معيار شناخت صحيح نيست، چه بسا قيافهاى که مردم از آن مىگريزند، ولى از اولياى خدا باشد. «1» «لَوِ اطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِراراً»