تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَبِثُوا فِي کَهْفِهِمْ ثَلاثَ مِائَةٍ سِنِينَ وَ ازْدَادُوا تِسْعاً «25»
بعد از آن در مقدار درنگ نمودن اصحاب کهف بيان فرمايد:
وَ لَبِثُوا فِي کَهْفِهِمْ ثَلاثَ مِائَةٍ سِنِينَ: و درنگ کردند جوانان در غار خود وقتى که خواب بودند سيصد سال. وَ ازْدَادُوا تِسْعاً: و زياد کردند و افزودند نه سال ديگر، از زمان دخول در غار تا بيدار شدن آنان سيصد و نه سال گذشته بود.
در لباب آورده که: سيصد سال شمسى بود و نه سال بر آن افزودند تا سال قمرى شد، چه تفاوت بين سال شمسى و قمرى هر سالى قريب يازده روز و تحقيقا سيصد سال شمسى سيصد و نه سال قمرى و نوزده روز باشد.
نکته: قوله تعالى «ثَلاثَ مِائَةٍ سِنِينَ» حمزه و کسائى بدون تنوين خوانده، بنابراين اضافه و يا تميز باشد و رفع شبهه افراديت تميز آنکه جايز است قرار دادن جمع را موضع مفرد در تميز مانند قوله تعالى «قُلْ هَلْ نُنَبِّئُکُمْ بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمالًا» و اما باقى قراء به تنوين خوانده، چنانچه قرائت مشهوره است، بنابراين عطف بيان باشد؛ زيرا وقتى فرمود «ثلث مائة» شناخته نشود که اين عدد روز است يا ماه يا سال به فرمايش «سنين» مبين شود. مروى است که حضرت امير المؤمنين عليه السلام مدت را سيصد و نه سال فرمود، يهودى گفت: ما در
جلد 8 - صفحه 41
کتاب خود سيصد سال يافتيم. فرمود، آنچه من گفتم سال قمرى است.
نصارى گفتند: سيصد سال را دانيم و نه سال را نشناسيم؛ حق تعالى فرمود: «1»