تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ اتْلُ ما أُوحِيَ إِلَيْکَ مِنْ کِتابِ رَبِّکَ لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ وَ لَنْ تَجِدَ مِنْ دُونِهِ مُلْتَحَداً «27»
بعد از آنکه به پيغمبر اکرم صلّى اللّه عليه و آله خطاب فرمايد:
وَ اتْلُ ما أُوحِيَ إِلَيْکَ: و تلاوت کن و بخوان بر مردم آنچه وحى شده است به سوى تو. مِنْ کِتابِ رَبِّکَ: از کتاب پروردگار تو که قرآن است و متضمن باشد قصه اصحاب کهف و ساير قصص و احکام و مواعظ و امثال.
و التفات مکن به قول ديگران، زيرا حق در قرآن است، پس آن را متابعت و عمل نما. لا مُبَدِّلَ لِکَلِماتِهِ: نيست هيچ تغيير کننده‌اى مر فرمايشات و اوامر او را، يعنى هيچکس قادر نيست بر تبديل و تغيير آن، با کلمات الهى را تغيير نکنند، يعنى در وعده او خلف نيايد و در خبر او دروغ نشايد؛ زيرا وعده الهى درست و خبر سبحانى راست مى‌باشد.
توضيح: اين مطلب مسلم است که ذات خداوندى، حق و حقيقت حق را فرمايد در کلام خود، و حق را در واقع نتوان تغيير داد؛ پس کلمات الهى را مغيّرى نخواهد بود. و اگر حکمى خلاف حکم سبحانى جعل شود، تغيير حکم حق نيست، بلکه باطلى باشد مستقل؛ زيرا امر در واقع و حقيقتا از دو قسم خارج نيست: يا حق باشد، يا باطل. و هر گاه شخص حق را تابع نشود، هر چه را پيروى کند باطل خواهد بود.
وَ لَنْ تَجِدَ مِنْ دُونِهِ مُلْتَحَداً: و نيابى تو هرگز به غير از ذات خداوندى پناهى که ملتجى به آن شوى و از مهالک نجات يابى.
جلد 8 - صفحه 43