1- در تربيت، تهديد و بشارت و بيم و اميد، در کنار هم لازم است. (آيه قبل تهديد بود و اين آيه بشارت.) إِنَّا أَعْتَدْنا لِلظَّالِمِينَ ... إِنَّا لا نُضِيعُ أَجْرَ ...
2- فکر وانگيزهى الهى، بر عمل صالح مقدّم است. «آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ»
3- در بينش اسلامى، نه چيزى از حساب الهى مخفى مىماند و نه اجر عملى ضايع مىگردد. إِنَّا لا نُضِيعُ ...
4- ملاک در ارزش عمل، کيفيّت است، نه کمّيت. «أَحْسَنَ عَمَلًا» نه «اکثر عملا»