پیام‌های تفسیر نور

1- تنها سرچشمه‌ى حقّ خداوند است. «الْحَقُّ مِنْ رَبِّکُمْ» 2- تقاضاى طرد فقراى مؤمن حقّ نيست، بلکه حقّ آن است که از طرف خدا باشد. «قُلِ الْحَقُّ مِنْ رَبِّکُمْ» 3- گرايش و عدم گرايش مردم، در حقّانيّت دين تأثيرى ندارد. «قُلِ الْحَقُّ مِنْ رَبِّکُمْ فَمَنْ شاءَ فَلْيُؤْمِنْ وَ مَنْ شاءَ فَلْيَکْفُرْ» 4- پيامبر مسئول ابلاغ است وانسان‌ها در پذيرش ايمان و کفر آزادند. «فَمَنْ شاءَ فَلْيُؤْمِنْ وَ مَنْ شاءَ فَلْيَکْفُرْ» متاع کفر و دين، بى‌مشترى نيست‌ گروهى آن، گروهى اين پسندند 5- کفر، ظلم به خويشتن است. «فَلْيَکْفُرْ أَعْتَدْنا لِلظَّالِمِينَ» 6- دوزخ، از هم اکنون آماده است. «أَعْتَدْنا» 7- سرنوشت انسان در گرو گرايش‌ها و اعمال اوست. «أَعْتَدْنا لِلظَّالِمِينَ ناراً أَحاطَ بِهِمْ سُرادِقُها» شهوات و مفاسدى که انسان را فرامى‌گيرد، در آخرت آتشى است که او را احاطه مى‌کند. 8- توجّه به فرجام شوم کافران، نقش مهمى در تربيت انسان دارد. لِلظَّالِمِينَ ناراً أَحاطَ بِهِمْ‌ ... 9- معاد، جسمانى است. «يَشْوِي الْوُجُوهَ» تفسير نور(10جلدى)، ج‌5، ص: 166