«عَدْنٍ» يعنى اقامت وجايگاه. «أَساوِرَ» جمع «أَسْوِرَةٌ» به دستبند، «سُنْدُسٍ» به ابريشم نازک و «إِسْتَبْرَقٍ» به حرير ضخيم گفته مى‌شود و «أرائک» جمع «أريکه» به تخت سلطنتى که با تور پوشانده باشند، گفته مى‌شود.
در دو آيه‌ى قبل، درباره‌ى دوزخيان خوانديم: «بِئْسَ الشَّرابُ وَ ساءَتْ مُرْتَفَقاً» چه بد نوشيدنى و چه بد جايگاهى و اين آيه درباره‌ى بهشتيان مى‌فرمايد: «نِعْمَ الثَّوابُ وَ حَسُنَتْ مُرْتَفَقاً» چه نيکو پاداشى و چه خوش جايگاهى.
با توجّه به اينکه در بهشت هر لباس با هر نوع جنس و رنگى در اختيار بهشتيان قرار دارد، امّا اختصاص لباس سبز شايد اشاره به لباس رسمى و عمومى آنان باشد که هنگام تکيه بر تخت‌ها خود را به آن تزيين مى‌نمايند.