اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ دَخَل‌َ جَنَّتَه‌ُ وَ هُوَ ظالِم‌ٌ لِنَفسِه‌ِ قال‌َ ما أَظُن‌ُّ أَن تَبِيدَ هذِه‌ِ أَبَداً (35)
و داخل باغستان خود شد و حال آنکه بخود ظلم کرده که شرک و کفر ظلم عظيم است گفت گمان نمي‌کنم اينکه اينکه مکنت و ثروت از بين برود هميشه براي من ثابت و باقيست وَ دَخَل‌َ جَنَّتَه‌ُ همه روزه براي تفريح و تماشا مي‌آمد در باغ و کيف و لذّت ميبرد.
وَ هُوَ ظالِم‌ٌ لِنَفسِه‌ِ در مقام کفر و فسق و کبر و نحو اينها و ساير امور که تمام ظلم بنفس است و از جمله آنها قال‌َ ما أَظُن‌ُّ أَن تَبِيدَ هذِه‌ِ أَبَداً منکر معاد شد و خيال کرد هميشه باقيست و با اينکه ثروت زندگاني مي‌کند چنانچه امروز نوع اهل دنيا همين توهّمات فاسده را دارند و معتقد بنشئه ديگري نيستند و بر فرض اگر عالم ديگري باشد خيال مي‌کنند که در آنجا هم اينها مقدّم هستند چون اعمال زشت خود را زشت نميدانند در قرآن ميفرمايد در همين سوره آيه 103 قُل هَل نُنَبِّئُکُم بِالأَخسَرِين‌َ أَعمالًا الَّذِين‌َ ضَل‌َّ سَعيُهُم فِي الحَياةِ الدُّنيا وَ هُم يَحسَبُون‌َ أَنَّهُم يُحسِنُون‌َ صُنعاً.
354