1- گفتگو و بحث آزاد ميان مکتب‌ها مورد قبول قرآن است. «وَ هُوَ يُحاوِرُهُ»
2- در مقابل ثروتمندان و قدرتمندان، بدون احساس حقارت وبا کمال عزّت، به ارشاد بپردازيد. قالَ لَهُ صاحِبُهُ ... أَ کَفَرْتَ
3- گاهى علاقه به مال وثروت، زمينه‌ى کفر انسان به خدا وقيامت است. أَنَا أَکْثَرُ مِنْکَ ... أَ کَفَرْتَ بِالَّذِي خَلَقَکَ
4- آنکه به مال و خويشاوندان خود مى‌بالد، علاجش يادآورى اصل خاکى اوست. أَنَا أَکْثَرُ مِنْکَ ... خَلَقَکَ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ
5- انکار معاد، انکار خداست او با گفتن «ما أَظُنُّ السَّاعَةَ قائِمَةً» معاد را انکار کرد، ولى صاحبش به او گفت: «أَ کَفَرْتَ بِالَّذِي خَلَقَکَ» آيا به خدايى که تو را آفريد کفرورزيدى؟!
6- کفر به خدا، جاى تعجّب و شگفتى و توبيخ دارد. «أَ کَفَرْتَ»
7- اعتراض به کفّار جايز است. «أَ کَفَرْتَ» ولى بايد همراه با استدلال و نشان دادن راه باشد. «بِالَّذِي خَلَقَکَ مِنْ تُرابٍ»
8- در تربيت وبازداشتن از انحراف ديگران، با استدلال سخن بگوييم. «أَ کَفَرْتَ بِالَّذِي خَلَقَکَ»
9- در برابر شک و ترديد ديگران، مؤمن بايد موضع خود را با صراحت اعلام کند. «لکِنَّا هُوَ اللَّهُ»
10- تکيه بر غير خدا، شرک است. أَنَا أَکْثَرُ مِنْکَ ... و لکِنَّا ... لا أُشْرِکُ بِرَبِّي أَحَداً
11- توحيد ناب آن است که همراه با نفى هرگونه شرک باشد. «اللَّهُ رَبِّي وَ لا أُشْرِکُ بِرَبِّي أَحَداً»
تفسير نور(10جلدى)، ج5، ص: 173