تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ لَوْ لا إِذْ دَخَلْتَ جَنَّتَکَ قُلْتَ ما شاءَ اللَّهُ لا قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ إِنْ تَرَنِ أَنَا أَقَلَّ مِنْکَ مالاً وَ وَلَداً (39) وَ لَوْ لا إِذْ دَخَلْتَ جَنَّتَکَ‌: و چرا وقتى درآمدى به بوستان خود. قُلْتَ ما شاءَ اللَّهُ‌: نگفتى آنچه خدا خواهد چنان شود، يا امر و شأن آن چيزى است که خدا خواهد، يعنى چرا بجاى آنچه گفتى که هرگز زوال به اين باغ من نرسد، نگفتى اگر خدا خواهد فانى گردد، چرا قائل به اين نشدى که: لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ‌: نيست قوه هيچکس را مگر به خدا، يعنى بايستى به عجز خود اعتراف کنى، و دانى که آنچه دارا شدى از عمارت و باغ و تدبير امر، آن به مددکارى لطف حضرت بارى تعالى است. ابن بابويه به سندهاى خود از ابى عمير از جماعتى از مشايخ خود از جمله ابان بن عثمان و هشام بن سالم و محمد بن حمران روايت نموده از حضرت صادق عليه السلام که فرمود: عجب دارم از کسى که ترسان باشد از چيزى و ملتجى نشود به گفتار «حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَکِيلُ»، چه حق تعالى در عقب آن فرموده: «فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ». و عجب دارم از کسى که غمگين گردد و متوسل نشود به کلمه طيبه‌ «لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَکَ إِنِّي کُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ»، چه حق تعالى در عقب آن فرمايد: «وَ نَجَّيْناهُ مِنَ الْغَمِّ وَ کَذلِکَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ». و تعجب مى‌کنم از کسى که خواهند مکرى به او رسانند و او جلد 8 - صفحه 57 نگويد: «أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبادِ»، چه حق تعالى در عقب آن فرموده: «فَوَقاهُ اللَّهُ سَيِّئاتِ ما مَکَرُوا». و عجب دارم از کسى که دنيا و زينت آن خواهد و نگويد «ما شاءَ اللَّهُ لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ»، چه حق تعالى در عقب آن فرموده: «فَعَسى‌ رَبِّي أَنْ يُؤْتِيَنِ خَيْراً» «1». إِنْ تَرَنِ أَنَا أَقَلَّ مِنْکَ مالًا وَ وَلَداً: اگر مى‌بينى مرا کمتر از خود از جهت مال و اولاد.