تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لکِنَّا هُوَ اللَّهُ رَبِّي وَ لا أُشْرِکُ بِرَبِّي أَحَداً (38)
«1» برهان ج 2 ص 468 روايت 9 به نقل از درر المناقب- ديگر روايات ذيل اين آيه نيز گوياى همين مضمون هستند.
جلد 8 - صفحه 56
بقيه محاوره برادر مؤمن:
لکِنَّا هُوَ اللَّهُ رَبِّي: لکن من مى‌گويم که اوست خداوند که پروردگار تو و من است. وَ لا أُشْرِکُ بِرَبِّي أَحَداً: و شريک نمى‌گردانم به پروردگار خود هيچ کس را از ما سوى.
نکته: قوله «لکنّا» در اصل «لکن انا» بوده، همزه حذف و نون در نون ادغام شد.