1- دادن و گرفتنهاى خدا، براساس ربوبيّت وتربيت اوست. «فَعَسى رَبِّي أَنْ يُؤْتِيَنِ»
2- فقيران مأيوس نباشند، أَنَا أَقَلَ ... فَعَسى رَبِّي که يأس ونااميدى بدتر از فقر است.
3- اگر خدا بخواهد، فقير، غنى، بلکه برتر از غنى مىشود. «خَيْراً مِنْ جَنَّتِکَ»
4- آرزوى سلب نعمت از کفّار فخرفروش، و نفرين بر آنان، پسنديده است.
يُرْسِلَ عَلَيْها حُسْباناً ...
5- قهر خداوند حساب شده و عادلانه است. «حُسْباناً»
6- ثروتمندان به داشتههاى خود مغرور نشوند، شايد در يک لحظه همه ثروتشان نابود شود. «فَتُصْبِحَ صَعِيداً زَلَقاً»
7- شرک و کفر و فخرفروشى، دارايى و سرسبزى را به کوير تبديل مىکند.
«فَتُصْبِحَ صَعِيداً زَلَقاً»
8- دست خدا براى قهر و عذاب، باز است، چه از آسمان، چه از زمين. «يُرْسِلَ عَلَيْها حُسْباناً مِنَ السَّماءِ- يُصْبِحَ ماؤُها غَوْراً»
جلد 5 - صفحه 175
9- در برابر خشم و غضب الهى، قدرت و راه نجاتى نيست. «فَلَنْ تَسْتَطِيعَ لَهُ طَلَباً»