اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ أُحِيطَ بِثَمَرِه‌ِ فَأَصبَح‌َ يُقَلِّب‌ُ کَفَّيه‌ِ عَلي ما أَنفَق‌َ فِيها وَ هِي‌َ خاوِيَةٌ عَلي عُرُوشِها وَ يَقُول‌ُ يا لَيتَنِي لَم أُشرِک بِرَبِّي أَحَداً (42)
و رفت گردش کند اطراف بستان به بيند آيا ثمري در بعض آن درختها باقي مانده ديد بکلّي از بين رفته پس صبح کرد در حالي که دو کف دستها را بهم ميماليد به اينکه چه اندازه خرج ساختمان بستان کرده که تمام روي هم ريخته و ميگويد اي کاش من شرک نياورده بودم به پروردگار خود احدي را وَ أُحِيطَ بِثَمَرِه‌ِ صاعقه و آتش تمام ثمرات را سوزانيده و بتمام احاطه کرده فَأَصبَح‌َ يُقَلِّب‌ُ کَفَّيه‌ِ آثار ندم و پشيمانيست که دست ميماليد و اينکه پشيماني نه از جهت ايمان باشد که ايمان آورده باشد بلکه از جهت تأسف بر اينکه اينکه نحو شده از جهت علاقه و دلبستگي عَلي ما أَنفَق‌َ فِيها بعضي گفتند براي ساختمان که در باغ کرده بود و بعضي گفتند جدران و ديوارهاي باغ بود که بکلّي خراب شده بود وَ هِي‌َ خاوِيَةٌ عَلي عُرُوشِها اگر بنا بوده اوّل طاق فرو مي‌ريزد سپس جدران روي طاق و اگر جدران بوده از سر برمي‌گردد و ريزش مي‌کند سپس پائين جدران روي آن ريخته مي‌شود وَ يَقُول‌ُ يا لَيتَنِي لَم أُشرِک بِرَبِّي أَحَداً کلام صاحب خود را شنيده بودم و کافر بخدا نشده بودم اينهم ايمان نيست فقط براي ذهاب مال است که چرا چنين شده و از دست رفته.