تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ وُضِعَ الْکِتابُ فَتَرَى الْمُجْرِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا فِيهِ وَ يَقُولُونَ يا وَيْلَتَنا ما لِهذَا الْکِتابِ لا يُغادِرُ صَغِيرَةً وَ لا کَبِيرَةً إِلَّا أَحْصاها وَ وَجَدُوا ما عَمِلُوا حاضِراً وَ لا يَظْلِمُ رَبُّکَ أَحَداً «49»
وکتاب (و نامه اعمال) در ميان نهاده مى‌شود، پس مجرمان را مى‌بينى که از آنچه در آن است بيمناک‌اند و مى‌گويند: واى بر ما، اين چه نوشته‌اى است که هيچ (گفتار و کردار) کوچک وبزرگى را فروگذار نکرده مگر اينکه برشمرده است! و آنچه انجام داده‌اند (مقابل خود) حاضر مى‌يابند وپروردگارت به هيچ‌کس ستم نمى‌کند.
«1». در مناجاتها نيز به عريانى هنگام رستاخيز و محشر اشاره شده است.
جلد 5 - صفحه 182