1- سرگذشت سجده فرشتگان بر آدم و تمرّد ابليس، قابل تأمّل و مايهى عبرت است. وَ إِذْ قُلْنا ...
2- فرشتگان پيش از انسان بودهاند. «قُلْنا لِلْمَلائِکَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ»
3- انسان برتر از فرشته است که مسجود او قرار گرفته است. «اسْجُدُوا لِآدَمَ»
4- فرشتگان مطيع امر خدايند. اسْجُدُوا ... فَسَجَدُوا
5- آنان که سجدهاى ندارند، در خط ابليساند. «فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ»
6- نبايد به سابقهى خود مغرور شد. ابليس با سابقهى طولانى عبادت، فاسق شد.
کانَ مِنَ الْجِنِّ فَفَسَقَ ...
7- ابليس فرزند و ذريّه دارد. «وَ ذُرِّيَّتَهُ»
8- فاسقان را نبايد دوست خود گرفت. فَفَسَقَ ... أَ فَتَتَّخِذُونَهُ وَ ذُرِّيَّتَهُ أَوْلِياءَ
9- پيروان شيطان بايد در عملکرد خود بازنگرى کنند که چه مىکنند. «أَ فَتَتَّخِذُونَهُ وَ ذُرِّيَّتَهُ أَوْلِياءَ»
10- شيطان و نسل او، دشمن انسانند. «وَ هُمْ لَکُمْ عَدُوٌّ»
11- آنان که به جاى خدا پيرو شيطان مىشوند، ستمگرند. «بِئْسَ لِلظَّالِمِينَ بَدَلًا»
12- رها کردن خدا و پيروى از شيطان، انتخاب بدترين جايگزين است. «بِئْسَ لِلظَّالِمِينَ بَدَلًا»
تفسير نور(10جلدى)، ج5، ص: 185