پیام‌های تفسیر نور

1- سرباز زدن از ايمان با ديدن آن همه آيات، نشانه جدال‌گرى انسان است. «جَدَلًا وَ ما مَنَعَ النَّاسَ» 2- خداوند، حجّت را بر مردم تمام مى‌کند تا هيچ راه و بهانه‌اى براى کفر باقى نماند. «وَ ما مَنَعَ النَّاسَ» 3- تنها ايمان کافى نيست، استغفار از لغزش‌ها هم لازم است. «يُؤْمِنُوا يَسْتَغْفِرُوا» 4- لازمه ربوبيّت او، باز گذاردن راه توبه و استغفار است. «وَ يَسْتَغْفِرُوا رَبَّهُمْ» 5- تاريخ، سنّت‌هاى ثابتى دارد که بايد از آن درس گرفت. «سُنَّةُ الْأَوَّلِينَ» 6- موعظه واستدلال همه جا کارساز نيست، گاهى عقوبت لازم است. «يَأْتِيَهُمُ الْعَذابُ» گاهى هيچ يک از عوامل تربيت از قبيل: وحى آسمانى، تبليغ دائمى، مشاهده تاريخ و عبرت‌ها، در انسان لجوج اثر ندارد. 7- ايمان و استغفار، مانع عذاب الهى است. يُؤْمِنُوا ... يَسْتَغْفِرُوا ... يَأْتِيَهُمُ الْعَذابُ‌ 8- دست خدا براى عذاب باز است، چه عذابى از نوع پيشينيان يا عذابى جديد. «سُنَّةُ الْأَوَّلِينَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذابُ قُبُلًا» تفسير نور(10جلدى)، ج‌5، ص: 190