پیام‌های تفسیر نور

1- آگاهى بر سنّت خداوند و رسالت انبيا و عکس‌العمل مردم و سرنوشت اقوام لجوج، نوعى تسلّى براى پيامبر است. وَ ما نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ‌ ... 2- کار انبيا بشارت و انذار است، نه اجبار مردم بر پذيرش. «إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ» 3- خداوند، حجّت را بر مردم تمام مى‌کند، وَ ما نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ‌ ... و مردم در پذيرش آن اجبارى ندارند. إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ وَ يُجادِلُ الَّذِينَ کَفَرُوا ... 4- هدف کافران، محو حق، «لِيُدْحِضُوا» و ابزار کارشان، جدال و استهزا مى‌باشد. «يُجادِلُ الَّذِينَ کَفَرُوا» 5- درگيرى و جدال ميان حقّ و باطل هميشگى بوده است. «يُجادِلُ» (فعل مضارع رمز تداوم کار است.) 6- کافران مى‌خواهند جلوى حقّ را با باطل بگيرند، «لِيُدْحِضُوا بِهِ الْحَقَّ» غافل از آنکه باطل رفتنى است. «إِنَّ الْباطِلَ کانَ زَهُوقاً» «1» 7- مژده‌ها و هشدارهاى انبيا، واقعيّت‌هايى است که کفّار براى محو آن تلاش مى‌کنند. مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ‌ ... لِيُدْحِضُوا بِهِ الْحَقَ‌ «1». اسراء، 81. جلد 5 - صفحه 191 8- مسخره کردن آيات خدا و احکام الهى، کار کافران است. «وَ اتَّخَذُوا آياتِي وَ ما أُنْذِرُوا هُزُواً»