اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
أَمَّا السَّفِينَةُ فَکانَت لِمَساکِين‌َ يَعمَلُون‌َ فِي البَحرِ فَأَرَدت‌ُ أَن أَعِيبَها وَ کان‌َ وَراءَهُم مَلِک‌ٌ يَأخُذُ کُل‌َّ سَفِينَةٍ غَصباً (79)
اما کشتي پس بود از براي مساکين کار ميکردند در دريا پس اراده کردم اينکه معيوب کنم آن را و بود در وراء آنها پادشاهي ميگرفت هر گشتي را غصبا و ظلما أَمَّا السَّفِينَةُ يعني آنچه مشاهده کردي که من تخته آن را پاره کردم براي اينکه بود که اينکه کشتي فَکانَت لِمَساکِين‌َ يک دسته آدم‌هاي بي‌بضاعت که ممّر معاش آنها همين کشتي بود که اگر از آنها گرفته ميشد امر معاش آنها مختل و بي‌چاره مي شدند يَعمَلُون‌َ فِي البَحرِ مسافر و بار ميبردند و از اجرت آنها امرار معاش ميکردند.
فَأَرَدت‌ُ أَن أَعِيبَها نظر به اينکه اينکه عيب بسهولت رفع ميشد بيک پارچه تخته که باو کوبيده ميشد رفع عيبش ميشد وَ کان‌َ وَراءَهُم مَلِک‌ٌ يَأخُذُ کُل‌َّ سَفِينَةٍ غَصباً سلطاني بود قشون کشي ميکرد از اينکه طرف دريا بآن طرف و کشتي‌هاي روي دريا را بظلم و جور بدون اجرت غصب ميکرد چون باين کشتي برخورد کردند عمال سلطان و قشون آن و اينکه عيب را مشاهده کردند از او صرفنظر کردند و براي صاحبانش باقي و برقرار ماند.