اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
آتُونِي زُبَرَ الحَدِيدِ حَتّي إِذا ساوي بَين‌َ الصَّدَفَين‌ِ قال‌َ انفُخُوا حَتّي إِذا جَعَلَه‌ُ ناراً قال‌َ آتُونِي أُفرِغ عَلَيه‌ِ قِطراً (96)
بياوريد نزد من پارچه و قطعات آهن را تا وقتي که رويهم گذارده شود بين دو طرف دو کوه گفت بدميد بتوسط آتش تا آنکه سرخ شود مثل آتش پس از آن مس آب کرده بر آن قطعات بريزيد که خلل و فرج آن گرفته شود و يک پارچه شود آتُونِي زُبَرَ الحَدِيدِ چون يأجوج مأجوج از دو شکافي که بين اينکه دو کوه بود بر اينها حمله ميکردند و اذيت مينمودند قطعات آهن را رويهم گذاشتند که تمام دهنه کوه گرفته شد در واقع اينکه قطعات بمنزله آجر است که در عمارت بنا ميشود.
حَتّي إِذا ساوي بَين‌َ الصَّدَفَين‌ِ صدف طرف کوه است و صدفين دو طرف کوه است که مثل ديوار صاف بالا رود که نتواند بر شما وارد شود.
قال‌َ انفُخُوا حَتّي إِذا جَعَلَه‌ُ ناراً بتوسط نفخ آتش تا تمام اينکه قطعات يک پارچه شود مثل آتش سرخ شود.
قال‌َ آتُونِي أُفرِغ عَلَيه‌ِ قِطراً قطر مس آب شده که بمنزله گچ و طين که خلل و فرج قطعات آهن گرفته شود و مانع از ورود آنها شود.
401