1- مردان الهى، توفيقات خويش را از رحمت خداوند مى‌دانند، و هرگز مغرور نمى‌شوند. «رَحْمَةٌ مِنْ رَبِّي»
2- همه‌ى تلاش‌ها و تغيير و تحوّل‌ها براى پرورش و رشد انسان‌هاست. «رَبِّي» سه بار در آيه تکرار شده است.
3- رحمت و ربوبيّت الهى بهم پيوسته است. «رَحْمَةٌ مِنْ رَبِّي»
4- ايجاد امنيّت، رحمت الهى است. «رَحْمَةٌ مِنْ رَبِّي» ساخت سد براى امنيّت بود. 5- قداست کار و تلاش، محکم کارى، همکارى مردم، مديريّت و صنعت، و اهداف والا، همه مجموعه‌اى از الطاف الهى است. «هذا رَحْمَةٌ مِنْ رَبِّي»
6- با تأمين امنيّتِ مردم، بهتر مى‌توان تبليغ و ارشاد کرد و زمينه‌ى کارهاى ديگر فراهم مى‌شود. رَحْمَةِ رَبِّي ... وَعْدُ رَبِّي حَقًّا ذوالقرنين بعد از اتمام سدّ، مردم را با
«1». تفسير نمونه.
جلد 5 - صفحه 228
مبدأ و معاد آشنا کرد.
7- در آستانه‌ى قيامت، همه چيز خراب مى‌شود. «جَعَلَهُ دَکَّاءَ»
8- محکم‌ترين دژهاى بشر، در برابر اراده و قدرت خداوند متعال ناپايدار است.
«جَعَلَهُ دَکَّاءَ»
9- مردان خدا با تکيه به لطف خدا پيشگويى مى‌کنند. «فَإِذا جاءَ وَعْدُ رَبِّي جَعَلَهُ دَکَّاءَ»
10- محکم کارى را بايد از اولياى خدا آموخت، سدى مى‌سازند که تا آستانه‌ى قيامت پابرجاست. «فَإِذا جاءَ وَعْدُ رَبِّي جَعَلَهُ دَکَّاءَ»
11- هم بايد کارهاى دنيايى را بى‌خلل و استوار انجام داد، هم بايد متذکّر قدرت الهى و پوچى قدرت خود شد. فَمَا اسْطاعُوا ... کانَ وَعْدُ رَبِّي حَقًّا
12- رهبران الهى، هم دنياى مردم را آباد مى‌کنند و هم آخرت آنان را متذکّر مى‌شوند. فَمَا اسْطاعُوا ... کانَ وَعْدُ رَبِّي حَقًّا