تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
خالِدِينَ فِيها لا يَبْغُونَ عَنْها حِوَلاً (108)
خالِدِينَ فِيها: در حالتى که جاويد و هميشگى باشند در آن بهشتها. لا يَبْغُونَ عَنْها حِوَلًا: نجويند از آن بهشتها گرديدنى، يعنى نطلبند از آن تحويل را به مکان ديگر، زيرا همه مطالب و مقاصد ايشان در آن مهيا باشد و هيچ محلى پاکيزه‌تر و خوشبوتر از آنجا نيابند تا نفس ميل به آن نمايد.
موعظه: آيه شريفه ترغيب و تحريص باشد اسلاميان را به ايمان، و عاصيان را
«1» عياشى ج 2 ص 352 روايت 91.
«2» تفسير برهان ج 2 ص 495 بنقل از على بن ابراهيم قمى.
«3» مدرک پيشين.
«4» منهج الصادقين ج 5 ص 389 بنقل از تبيان.
جلد 8 - صفحه 131
به غفران و بجا آوردن اعمال صالحه. و انصاف نباشد عاقل سليم، چنين مقام افضل و اشرف و ارفع و اعلى که مثل آن نه در دنيا مخلوق گشته و نه در آخرت پيشکشى او مقرر شده، تبديل نمايد به چيزهاى پست فانى، يعنى تمامى دنيا را اگر بدو دهند در مقابل يک نعمت بهشتى هر آينه قبول نکند، چه برسد به آن که غفلت و پستى، همت شخص را به مرتبه‌اى رساند که نعمتهاى بهشتى را به عوض يک نعمت دنيا از دست بدهد و لذت آنى فانى را بر نعم حقيقى باقى اختيار کند. نعوذ باللّه منها.